با سلام

 

 

 

عشق

 

 

 

 

عشق با یک مژه برهم زدنی می آید

 

 

مثل عطری ست که از پیرَهنی می آید

 

 

بی خبر از غم واندوه ،خروشان و رهاست

 

 

چون نسیمی که به سوی گوَنی می آید

 

 

این دل آشوبگر ِ دلشده ی (حادثه باز)

 

 

موی آشفته به هر انجمنی می آید

 

 

از دلِ خسته ی هر صخره ی دور افتاده

 

 

هر شب آوای غم ِ کوهکنی می آید

 

 

 

باز هم پنجره از خاطره ها می گوید

 

 

باز هم کوچه به دیدار زنی می آید

 

 

 

 






واما مادرم...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

 ای که از سمت درد می آیی

 

شانه های معطری داری

 

آمدی تا دوباره بی منت

 

باری از غصه هام، برداری

 

 

آمدی وبهار  رویده
 

از نگاهت که غرق امید است

 

در تو لبخندها تماشایی

 

درتوسرچشمه های خورشیداست

 

 

 

یاد دادی که سبز بر خیزم

 

از کویری همیشه بی باران

 

گفتی از باغهای دورا دور

 

گفتی از جاده های بی پایان

 

 

 

با خیال تو راه افتادم

 

کوچه را در حصار یکرنگی

 

کودکی بودم و نمی دیدم

 

این همه بغضهای دلتنگی

 

تو مرا شوق عاشقی دادی


گفتی از دشتها از رویش

 

من ولی گم شدم نفهمیدم

 

غیر دلواپسی در این کوشش

 

 

با هزاران امید می رفتم

 

تا بهار همیشه ات باشم

 

آه ای شاخه های تو در تو

 

چه کسی گفت تیشه ات باشم

 

 

 

....

 

 

اینک این من،دلی پر از گفتن

 

حرفهایی که ساده می میرند

 

می دوم بی قرار تا کوچه

 

کودکان بازیم نمی گیرند

 

 

 

من دلم اشتیاق می خواهد

 

زندگی قصه ی قشنگی نیست

 

خوابهایی که بی تو می بینم

 

مثل آن روزهام رنگی نیست

 

 

 

دیگر آن کودکی که می دیدی
 

پابه پای بهار می روید

 

شاخه های شکسته ای دارد

 

چیزی از تازگی نمی گوید

 

 

دیگر آن قصه هات یادم نیست
 

مادرم کودکت بزرگ شده

 

چیزی از عاشقی نمی داند

 

بره ی ساده ای که گرگ شده

 

 

 

 

سعی کردم که خوب باشم ،خوب
 

توشه های بزرگ بردارم

 

هر چه می کوشم آسمان دور است

 

گامهای مرددی دارم

 

 

 

پی نوشت: و تبریک بابت  روزهای خوبی که گذشت...


برچسب‌ها: مادر, عشق, زهرانعمتی, ارسنجان
[ سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1392 ] [ 11:21 ] [ زهرا نعمتی ] [ ]